Nagkataong Pagkakataon

Sa pagbalik sa dating tagpuang matagal ng hindi napupuntahan, may posibilidad na mangyari ang isa o higit pa sa mga sumusunod: maghintay sa pagdating ng isang inaasahan, makakita ng pamilyar na mukha, makakuwentuhan sila, malibre ka sa pagkain, matagalan sa paghabol sa patung-patong na utang na kuwento ng bawat isa (maalala ang nakalipas, mapag-usapan ang kasalukuyan, masabik sa hinaharap), at mamalayang patuloy kang nakangiti hanggang sa pag-uwi. 

Kung sinusuwerte ka, puwede mong maranasan ang lahat ng ito --sa loob ng kalahati ng kalahating araw lamang.

Boats and Birds (Cover)

Minsan kapag naghalo ang kaburyungan at ka-randoman, may maganda rin naman palang kinalalabasan.
 

Sa Pagsasalita

Minsan ayoko na lang magsalita....

dahil bawat lumalabas na salita ay hindi rin naman napakikinggan. Magsisimula pa lang ay tatapusin na, daig pa ang pag-fastforward sa mga bahagi ng isang pelikula. Hindi pa man din nasasabi ang mga linyang dapat sabihin, natatapos na ang usapan. Diretso sa ending kung saan may kanya-kanya ng opinyon ang mga tao tungkol dito. Habang ako naman ay wala ng habol sa kung ano man ang palagay nila.

Kung hindi naman ako napakikinggan, hindi naman ako maunawaan. Nagtataka ako madalas kung anong meron sa akin kapag gusto kong magpaliwanag. Bakit ba hindi ako maintindihan? Sa pagkakaalam ko hindi naman ako slang kung magsalita. Hindi naman baluktot ang balarila. Lalong hindi ko sila kinakausap sa wikang banyaga. Gusto ko lang namang linawin ang mga bagay sa aking mga kausap -ang aking saloobin at damdamin. Pero sa tuwing ginagawa ko ito, lagi na lang iba ang naiisip ng mga tao tungkol sa akin.

May pagkakataon namang may mga sinasabi akong hindi ko akalaing maglalagay sa akin sa alanganin. Para lang akong nagbato ng bola ngunit sasadyain ng aking kalaro na hindi saluhin. Mamamalayan ko na lamang na tumalbog na pala ito at tatama na sa akin. Kung minsan, nararamdaman kong isa akong posporong sinisindihan at hahayaang masunog, maubos nang mag-isa. Sa mga ganitong sitwasyon, hindi ako makalusot. Ano bang magagawa? Pagkatapos kong magsalita, isa na lamang akong pira-pirasong abong gustong maglaho't lumipad sa kawalan.

Hindi ba dapat madali lang magpahayag at magpaliwanag? Sa pagkakatanda ko, basta alam ko ang aking sasabihin ay wala na akong dapat problemahin. Hindi na pala ganoon ngayon?

Kung alam ko lang na ang pagsasalita ay ganito kahirap, akoyo na lang pala magsalita.

Tungkol sa pamagat: Bodega ng alaala

Ang alaalang naiipon ng tao ay isang patunay na nabuhay nga siya -na nakilahok o di kaya'y natunghayan niya ang isang pangyayari. Sa bawat alaalang nalilikha, nadaragdag, tulad ng isang materyal na kasangkapa'y naiimbak lamang ito sa isang lugar. Saan? Sa isang bodega. Isang bodegang paminsan-minsan o madalas nabibisita, ngunit hindi lahat ng laman nito'y nahahalungkat. Maaaring nasa anyo ito ng isang kahong naglalaman ng mga liham, dingding na puno ng mga larawan, o isang birtwal na eskaparateng laman ang mga natatanging likha ng isang tao.

Marami sa laman ng bodegang ito ay natatabunan na lamang ng mga bago, inaalikabok at hindi na nakukuha pang muli. Karaniwan, ang mga nasa ilalim o kasulok-sulukan na siyang nababalewala natin ay iyon pang pinakamahalaga sa lahat. Hindi natin nakikita ang kahalagahan nito hangga't hindi tayo nauudyok na balikan ito. Kagaya ng hindi inaasahang pagkasunog ng bahay, napipilitan tayong magsalba ng mga gamit na ating mapakikinabangan. Gayundin sa alaala.

Tinawag ko ang blog na itong Bodega ng alaala dahil nilalaman nito ang ilan sa aking mga naisatalang alaalang nailikas ko mula sa bingit ng patuloy na pagkaparam (hindi lamang sa birtwal na mundo kundi sa aking kamalayan). Napakaliit na piraso lamang nito ng kabuuan ng aking alaala noong ako'y nag-aaral pa, ngunit masasabi kong tampok ng mga ito ang mga karanasan kong nakapagbigay sa akin ng aral sa buhay.

Inakala ko noong hindi ko na kakailanganin pa ang mga dati kong isinulat. Ngunit nang muli kong makaharap ang mga ito, saka ko naalala ang aking sarili noong mga nakalipas na taon. Saka ko lamang napagtantong sinasalamin nito ang mga kakayahan ko, ang dati kong mga interes. Saka lamang din nabuhay ang bahagi ng aking sarili na akala ko'y lumalamlam na.

Salamat sa bagong bodega nito, mapangangalagaan ko ang mga gunitang nagsisilbing angklang nag-uugnay sa aking nakalipas at nagpapatibay sa akin upang hindi tuluyang maanod ng mga alon ng hinaharap.

Kalayaan..'di pa ganap

Ilang linggo na nga ba akong puyat? Ilang araw na nga ba akong natutulog ng madaling araw (o nakakaidlip man lang)? Ilang lessons na ba ang inaral at minemorya ko? Ilang pahina ng papel na ba ang naisulat at naipasa ko?

Ang dami kong tanong, pero iisa lang ang sagot diyan: MARAMI...nakakalokang dami!

Pero ang akala ko hindi ko magagawa nang maayos ang mga kailangan gawin para sa school. Hindi ko akalaing matatapos ko ang patung-patong na mga requirements at magkakaroon pa ako ng pagkakataong pumasa o higitan ang pasang-awang grado sa mga exams o quiz.

"Fulfilling", yan pala ang pakiramdam kapag nalagpasan mo na lahat ng mga nagpapagulo sa buhay mo. Parang maipagmamalaki mo nang husto ang sarili mo dahil "kinaya ko, at nagawa ko yan lahat!" Ang saya lang na tapos na...yun nga lang...

panandalian lang.

Sa ngayon, parang napakawalan ako sa isang imbakan ng dangkal dangkal na inaamag na papel. (Syempre papel, dahil papel din ang dahilan ng pagkapuyat at halos pagkasira ko ng bait haha!) Pero kahit ganoon, 'di ko maalis sa isip ko na unang taon ko palang at may ilang taon pa akong bubunuin. Marami pa akong pagdaraanan, mas marami pa akong gagawin, at mas dadami pa ang mga pagkakataong wala akong tulog o hindi na magkandaugaga sa pag-aaral.

Kalayaan, nararansan ko na ngayon.

Sa sunod? Mukhang bihira na siyang magpaparamdam.


*Hay ang tagal ko ng hindi nagsusulat sa blog. Na-miss ko bigla haha! :P

Katangahan o Malas Lang?

Hindi ko alam kung isa lang ba sa dalawang iyan ang nangyari sa akin kagabi. Maaaring tanga talaga ako sa pagpapanic at pagtakbo nang mabilis, o maaari rin namang minalas lang ako nang grabe.

Ang bilis ng pangyayari. Tumatakbo ako pauwi, pero ng lumagpak ang paa ko sa sahig ay bumalikot ito. Alam kong mali ng bagsak ng paa ko. Nakarinig ako ng malakas na tunog: tunog ng butong nabali, tunog na nakakatakot. Sa sandaling iyon ay nagawa ko pang makapaglakad ng ilang hakbang kahit na masakit na. Nakita ko rin na nagkaroon na ng bukol ang paa ko. Hanggang sa napansin kong lumaki ito at parang tabingi na ang itsura nito. Halos maiyak na ako, habang pinipilit kong humakbang pauwi. Pero 'di ko na rin kinaya. Mabuti na lang ay kasama ko ang kaibigan ko, at nakasalubong namin ang kuya niya. Tinulungan niya akong makauwi sa bahay.

Isang buong gabi kong tiniis ang sakit. At buong gabi ko rin hindi alam kung ano ang nangyari sa akin. Hindi ko malaman kung sa muscle lang ba ito, o may nabaling buto, o di kaya ay nadislocate na.

Kaninang umaga, nagpatingin ako sa ospital. Hindi ko pa rin talaga magawang makapaglakad. Mukha akong katawa-tawa sa paglakad ko gamit ang isang paa lang at gamit ang isang payong na pangtukod (dahil ang kabilang paa ko naman ay hindi ko maisayad sa lupa). Nakapagpa-xray ako, at nakuha rin agad ang resulta.

Nasabi sa akin ng doktor na nabali ang buto ko, ang malala pa ay lumihis pa ng direksyon. Kailangan ko raw maoperahan sa lalong madaling panahon. Mangiyak-ngiyak ako ng makita ko ang x-ray film. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Ang dami ko pang kailangang gawin at ang dami ko pang kailangang puntahan. Paano ko ito magagawa kung hindi ako makapaglakad?

Nararamdaman kong ang tanga ko. Nararamdaman ko rin napakamalas kong tao. Dahil sa oras pa na mapipili akong maaksidente ay kung kailan magpapasko. Ang dami na nga naming gastos tapos, dadagdag pa ito. Bakit ako nagkaganito?

Kaso nangyari na, wala naman na akong magagawa kung hindi sundin ang utos ng doktor. Bahala na, sana gumaling agad ang paa ko.

Magulong, Malabong, Mahirap na Masayang Buhay Kolehiyo

Tatlong linggo na akong pumapasok sa bago kong eskwelahan/unibersidad (UP). Freshman: "fresh na fresh" pa sa lahat ng mga bagay na pumapalibot. Pero nang pagtagal, mukhang wala na ang "freshness" dahil talagang magulo, malabo, at mahirap kapag bago ka pa lang talaga sa isang lugar. Sa lagay ko, nasa "adjustment period" pa rin ako (siguro napakatagal ko na yatang nag-aadjust?!). Napakaraming bagay na sobrang iba sa dati, at minsan hindi ko rin ikinatuwa.

*Una, sa sobrang init, usok at alikabok na natatamasa sa pag-commute dahil wala na ang nakaka-miss na school bus. Wala nang aircon na sasakyan, hello jeep (ang bago mong "travel buddy")! Dito, natutunan kong maging "independent" at mas maging maalam sa paligid ko at pati na sa direksyon o routa ng jeep.

*Pangalawa, napakaraming patakaran at mga katawagan sa lugar/building/kainan na nakakagulo ng utak. Puro tuloy ako tanong: "excuse me po..?", "saan po..?", "sino po?..", "kailan po?..","paano po?.." at kung anu-ano pa (ang dami..at halos ganyan ang format). Pero sa pagtatanong, nalalaman ko ang kasagutan.

*Pangatlo, dito ko naranasang maghintay, ng maghintay at maghintay...para sa pagdating ng prof (na minsan o madalas ay WALA). Talagang masususbok ang pasensya mo dahil noong high school, hindi ito nangyayari nang madalas. Ngayon, halos araw-araw mayroon at mayroong prof na hindi ka sisipotin. Sa iba, ikakatuwa iyon, pero sa akin hindi. Eh kung malaman mo lang kaya na sa lahat ng subject eh walang prof, matutuwa ka pa?! (SAYANG! Sayang ang matrikula, ang pamasahe, ang oras na dapat ay itinulog mo, pera para sa pagkain, at lalo na ang effort na magmadali at pumasok nang maaga.) Iniisip ko na lang kapag ganito, "kapag free cut..mahaba ang break! YEHEY! Makakasama ko nang mas matagal ang mga kaibigan ko/ kasabay ko tuwing break..ayos!" Pero ang mas importante kong napag-isip isip at nasasabi sa sarili tungkol sa pagliliban ng mga prof ay: "Kung sa bagay, isang tanda niyan na huwag umasa sa prof, dahil ang kailangan gawin ay magbasa at maging handa parati sa maaaring talakayin--ang talagang paraan upang makapasa."

*Pang-apat, binibihasa ko na ang sarili ko sa paglalakad. Oo, may jeep na IKOT at TOKI pero kapag dumating ang panahon na sobrang traffic (gaya na lang noong sentenaryo at oblation run, hindi na gumagalaw ang mga sasakyan) at aabutin ka ng siyam-siyam dahil sa pagsakay, aba'y maglakad ka na lang kahit gaano man kalayo iyon. Natututnan kong maglakad mula central footbridge hanggang GYM, GYM hanggang CAL, CAL hanggang MATH, MATH hanggang OUR, at sa bungad papuntang balara hanggang ALUMNI CENTER. Mahirap yun, mainit pa, pero kung may kasama ka..WALA YUNG LAYONG 'YON :)) (nakikipagchikahan ka na paraan upang mapalapit lalo sa bagong kakilala, nakakapag-exercise ka na, nakakapayat pa haha!)

*Pang-lima, nakakalungkot na bibihira lamang ang taong talangang lalapit at kakausap sa iyo at magiging ka-"close" mo. NAPAKATAHIMIK ng klase dahil walang pakialamanan. Kung 'di ka gagawa ng paraan, minsan mapapanis na lang ang laway mo. Kinakati talaga ako sa pakikipag-usap sa katabi ko habang wala pang prof dahil nakakabato at nakakabaliw ang katahimikan kaya ayun kumakausap na lang. Buti naman nirereplyan ako haha! (parang text) At yung iba ay nakakausap ko nang tuloy-tuloy (kaso may iba na one liner lang ang sagot).Pero kahit papaano, mayroon naman akong mga bagong naging kaibigan kahit isa bawat subject. (Okay na iyon kaysa wala).

*Pang-anim, kung minamalas nga naman ay kailangan kang ilipat sa ibang klase. Nangyari sa akin ito at wala akong kaalam-alam kung paano magbago noon. Akala ko kapag approve yung prof, wala ka nang alalahanin. Iyon pala napakaraming echeborecheng gagawin. Nakakainis na pakiramdam ang walang alam. Ganoon ako nung nilalakad ko yung "CHANGE MATRICUALTION" form, tanong nang tanong at minalas pa dahil itinuro sa maling direksyon. Hanep talaga, gulong-gulo na nga ako dahil sa pag-iba ng subject (dialect pa naman..ILOKANO -> BIKOLANO) tapos ginugulo pa ako kung ano yung gagawin ko matapos lang ang proseso.

Sa anim na bagay na iyan, naranasan ko ang hindi gaano magandang parte ng buhay kolehiyo. Pero, kung tutuusin nakakabit na rin sa anim na iyan ang mga magaganda at positibong epekto sa akin ng mga karanasang iyan.

Masaya naman ako kung nasaan ako. Mahirap na masaya: isang malabo o magulong pakiramdam. Sa tingin ko, mas naging masaya ako nang maranasan ko ang lahat ng mga bagay na hindi ko naranasan noong highschool (masaya man o hindi). Pero ang lalo kong ikakasaya ay kung tatagal ako at makakapagtapos din dito (kung saan ako nagsisimula) kahit na gano kahirap.