Tugon sa mga Dulang "Alimuom" at "Walang Maliw"

Isa sa mga isinumite ko bilang kahingian sa klaseng PanPil 190 sa ilalim ni Prop. Raniela Barbaza.

Oktubre 22, 2010

Tunggalian ng mga “Biktima”

            Sundalo at aktibista, nagpapahirap at pinapahirapan, may kapangyarihan at wala, ang mga ito ay ilan lamang sa napakaraming salungatan o oposisyong makikita sa dalawang dula ni Reuel Aguila na Alimuom at Walang Maliw. Sa mga salungatang nabanggit, partikular sa tunggalian sa pagitan ng mga nasa ilalim at hindi nagpapasailalim sa kapangyarihan ng gobyerno umikot ang mga dulang ito. Ang paggamit dito ng dalawang magkaibang perspektibo ay nagsilbing instrumento upang malinaw na maipakita hindi lamang ang pagkakaiba ng paraan ng pag-iisip ng mga tauhang nasa magkabilang panig, kundi pati na ang pagtatahi ng pagkakaibang ito upang mailahad kung papaano sila nagiging biktima ng kanilang pagsasalungatan sa lipunan.    

Ang unang dula (Alimuom) ay monologo ng isang sundalong malawak na ang karanasan sa pagpapahirap, panghahalay at pagpatay sa mga nahuhuli nilang mga aktibista o subersibo. Dito, nabanggit hindi lamang ang tungkol sa mga maruruming gawain ng isang sundalo kundi pati ang mga naiisip nito habang ginagawa ang kanilang trabaho. Naipakita sa dula na sumasagi rin sa isip nito ang katiwaliang kanilang ginagawa. Maliban dito ay nakakaramdam din pala ito ang hiya sa sarili at sa pamilya sa tuwing maaalala ang kanilang trabaho. Ang ikalawang dula naman (Walang Maliw) ay nasa punto de bista ng mga (aktibistang) magulang ng isang desaparecidos. Dito, makikita ang labis na panghihinayang at kalungkutan ng isang magulang na hindi lubusang matanggap ang pagkawala ng anak. Bukod sa hinanakit ng kanilang kalooban, nangingibabaw sa kanila ang galit sa mga taong responsable sa kinahinatnan ng kanilang anak at maging sa kawalan nila ng kakayahan na makamtan ang katarungan.

Sa dalawang dula, lantad din namang naipatunghay kung gaano kalaki ang kaibahan ng pagtingin sa mga tauhan batay sa kanilang kalagayan at mga karanasan. Tinitingnan ang sundalo bilang tagapagtanggal ng mga karapatang pantao bagamat ang tungkulin nito ay ang maipagtanggol ang kapayapaan. Ang mga aktibista naman ay itinuturing na kaaway kahit na sila ang masigasig na nagsusulong ng pagbabago sa mga kabaluktutan sa lipunan. Ngunit sa kabila ng mga pagkakaibang ito, masasabi kong may isang bahagi kung saan sila maaaring nagkakaparehas –iyon nga ay ang pagiging “biktima” nila.

Sa lagay ng mga magulang at ng kanilang aktibistang anak, naging biktima sila ng kapangyarihang mayroon ang gobyerno gaya ng pagkakait ng katarungan. Dahil pinili nilang kalabanin o hindi sumang-ayon sa gobyerno, patuloy nilang nararanasan ang paggamit sa kanila ng pwersa upang sila ay mapatahimik. Sa lagay naman ng sundalo, kahit gumagawa man siya ng maruruming trabaho ay nagiging biktima pa rin siya ng pangongontrol at pagdidikta ng mas nakatatas sa kanya. Nakukulong siya sa isang trabaho kung saan limitado para sa kanyang mamili ng kanyang gagawin. Sa madaling salita, biktima ang sundalo ng panggagamit sa kanya ng gobyerno sa pagpapatupad ng mga balak nito.

Kung tutuusin, ang dula ay hindi naman talaga nagpapakita ng tungkol lamang sa salungatan ng mga tinatawag kong biktima. Higit sa lahat, itinatambad din nito ang pakikipagtunggali ng mga ito sa may hawak ng kapangyarihang naninikil (sa kaso ng mga aktibista) at nagmamanipula (sa kaso ng sundalo) sa kanila.

Paalam

Hahayaan na lamang matuyo
gaya ng damdaming tinatago.

Guinness World Records

Oldest yoga teacher mula sa Amerika, 90 years old. Bagets manamit. Ang talent malupit. Aakalain mong kapapanganak lang niya sa lambot ng mga buto.

Lalaking tatuan at puno ng hikaw, patutunayang malakas ang nasal cavity nito. Binarena ang ilong. Sinuksukan pagkatapos ng malaking hook na lumusot sa may ngalangala niya. Sabay hinila ang kotse ng anim na metro gamit ito.

Isang Tsino, pinutol ang mga steel wire na nakabalot sa itlog gamit ang chainsaw. Sa loob ng 56 segundo, lima ang naputol na wire, walang itlog na nabasag.

Lamig, kakalabanin ng isang balbas-saradong mamà. Tinalo ang dating record-holder. Tumagal ng isang oras at 41 minuto sa loob ng kahong pinuno ng abot-balikat na yelo.

(Commercial break. Lipat muna ng channel.)

“Mahigit singkuwenta patay sa Maguindanao. Pinakamaraming bilang ng mamamahayag na pinaslang sa isang araw, naitala.”

(Balik sa dating channel.)

You’re still watching, Totally Insane Guinness World Records.

Huwag na Lang

Huwag mo akong pagmalasakitan,

kung hindi mo kaya’t

napipilitan ka lang

gawin ang isang bagay

na labag sa ‘yong kalooban.

Kung idinadamay lamang ako

sa pagpaparamdam mo

ng lihim na pagsinta

sa iba,

huwag na lang pala.

Kung tunay ngang nag-aalala,

huwag nang manggambala

sa pagtibok

ng pulsong

pautay-utay

pinapatay.

Huwag mo ring dagdagan

ang dahilan

para maniwala pa

sa mga salitang harayang

baka aking abutin

hanggang ako’y mabitin.

Naiintindihan mo ba?

Sana…

'Pagkat hindi ko kailangan

ng malasakit mo,

dahil alam kong

hindi iyan,

hindi naman talaga

para sa akin.

Prioridad (Original)

Minsan akong sinapian ng kaluluwa ng pagkamalikhain, at dahil dito nakabuo ako ng isang kanta. Ito na ang aking ikatlong komposisyon mula nang magsimula akong sumubok sa pagsusulat ng kanta noong nasa high school pa ako. Borador pa lamang ang lyrics at ang recorded sound, pero mahigit kumulang ito na talaga ang tono at ang mga salitang gusto kong gamitin.



Lagi na lang akong nahuhuli sa mga iniisip mo
Di na nagtataka, alam kong nasa sulok lang ako 
Sinasantabi, tahimik na nagmamasid sa malayo

Lagi na lang akong pangalawa sa mga pinipili mong
Samahan, kausapin, tanungin ang damdamin
Laging nag-aabang sa pagkakataong ako’y iyong unahin 

Sabi ko sa aking sarili na hindi ko na ipipilit pa 
Ang mga bagay na hindi na maaari o hindi para sa akin talaga
Sumpa ko sa aking sarili na hindi na ‘ko aasa pa
Nang higit pa rito sa kung anong meron tayo ngunit bakit ba
Ang puso ko ay kumukontra

Kasama man kita, mistulan kang bula agad nawawala
Malaman mo lang na siya’y naririyan ikaw ay lilisan
Maiiwang nakatanga, nagtataka kung balik mo’y kailan

Lagi na lang akong pangalawa sa mga pinipili mong
Samahan, kausapin, tanungin ang damdamin
Laging nag-aabang sa pagkakataong ako’y iyong unahin 

Sabi ko sa aking sarili na hindi ko na ipipilit pa 
Ang mga bagay na hindi na maaari o hindi para sa akin talaga
Sumpa ko sa aking sarili na hindi na ‘ko aasa pa
Nang higit pa rito sa kung anong meron tayo ngunit bakit ba
Ang puso ko ay kumukontra

Pagkakantin(DI)han

Dumarating ako sa punto na mismong sarili ko ay pinagdududahan ko. Wala itong kinalaman sa sekswal na oryentasyon ko o kung ano pa man. Nagtataka lamang ako kung bakit kinukuwestyon ko lagi ang sarili ko sa tuwing may nagiging reaksyon akong palagay ko'y normal lamang naman. Kung tama o mali ako? Kung tama ba o mali na naman ako.

May mga ginagawa akong bagay na bunsod lang ng matinding emosyon. Kasiyahan, kalungkutan, pagkainis, pagkagalit at kung ano-ano pa. Kung masayang-masaya ako, mas madaldal ako at gusto ko lang tumawa. Kung malungkot naman, gusto kong mapag-isa (at magpigil ng iyak kung maraming tao sa paligid). Kung naiinis ako o nagagalit, gusto kong magsalita at iparating na hindi na ako natutuwa. Pagkatapos nito'y gusto ko na lamang manahimik dahil ayaw kong madagdagan pa ang anumang lumabas sa bibig ko na maaaring nakasakit na pala ng iba.

Kadalasan, ang epekto ng mga ginagawa ko batay sa mga emosyong ito ay palpak. Laging may di pagkakaintindihang nangyayari pagkatapos. At ang bagsak ng sisi, lagi't laging nasa akin.

Hindi ko alam kung mababaw lang talaga akong tao. Minsan sa mga maliliit na bagay ay naaapektuhan ako. Karaniwan, sa mga salita ako pinakatinatamaan. Isang salita lamang ay maaaring makapagpabago ng aking nararamdaman. Masaya sa una, ngunit kung may maririnig na isang hindi magandang salita, maaaring bumagsak lahat ng lumulutang na kasiyahan. Ganoon kabilis.

Isang halimbawa ang asaran. Hindi ko maiiwasang masangkot dito. Ayos lang naman ang talaga ang asaran para sa akin dahil parte na ito ng tipikal na ginagawa ng mga magkakaibigan. Hindi naman ako napipikon. Pero ewan ko ba kung bakit nauwi sa pagkainis ko ang minsang asarang nangyari.

Walang kaso sa akin kung asarin ako tungkol sa aking histura o kung ipapares ako kung kani-kanino. Kung asarin ako sa isang matandang-matandang lalake, sa isang taong pinakaayaw ko, una kong reaksyon ay pandidiri (bilang pagpapakitang hindi ko gusto ang ideya). Ngunit hindi nawawala rito ang aking pagtawa sa mga biro dahil alam kong hindi rin naman talaga nila gusto ang maipares ako sa mga taong ayaw ko.

Eh bakit ako biglang nainis?

Ayaw na ayaw ko lang ang pambibiro sa akin lalo na kung naririnig ito ng taong inaasar nila sa akin o sa mga taong malalapit sa kanya. Nasabi ko naman din sa kanila ang tungkol dito. Ang sa akin lang ay hindi ko hawak ang isip ng iba. Hindi ko naman din mababawi ang mga salitang nasabi na ng mga nambibiro sa akin kung sakaling paniwalaan ito ng mga nakakarinig. Palagay ko rin na kung sila ang nasa sitwasyon ko, paniguradong ayaw nilang mangyari ito sa kanila.

Inisyal na rekasyon ko ang mainis. Sinabi ko na nang diretsa ang nararamdaman ko. "Nakakainis kasi." Pagkatapos nito ay lumapit sa akin ang taong nang-asar sa akin at kinausap ako. Inalok ako ng isang boteng tubig. Tinanggap ko naman. Kaya lang, pakiramdam ko kulang pa rin.

Hindi ko kailangan ng tubig. Ang kailangan ko ay sabihin lang naman sa akin ang salitang "sorry". O di kaya naman ay ipaliwanag niya ang sarili niyang ginawa para maintindihan ko. Hindi rin naman ako magdadamot ng "sorry" dahil sa naging reaksyon ko.

Wala na akong narinig pagkatapos.

Wala rin ni isa sa mga kaibigan ko ang lumapit sa akin para tanungin ako kung may mali ba sa akin. Hindi sa naghahanap ng kakampi, pero nakakalungkot lang na walang nag-aalala o nag-iisip sa kalagayan mo. Masakit isiping walang uunawa sa 'yo kundi ang sarili mo. Dahil sa mga panahong sila ang nagkakaroon ng problema, ako ang takbuhan nila. Ngayong ako ang may problema, walang gumagawa ng aking papel bilang tagapakinig. Wala akong mahingahan.

Dahil ako ang naiwang mag-isa, ako nga ba talaga ang mali sa pangyayari? Mukhang ako na naman.

Nagkataong Pagkakataon

Sa pagbalik sa dating tagpuang matagal ng hindi napupuntahan, may posibilidad na mangyari ang isa o higit pa sa mga sumusunod: maghintay sa pagdating ng isang inaasahan, makakita ng pamilyar na mukha, makakuwentuhan sila, malibre ka sa pagkain, matagalan sa paghabol sa patung-patong na utang na kuwento ng bawat isa (maalala ang nakalipas, mapag-usapan ang kasalukuyan, masabik sa hinaharap), at mamalayang patuloy kang nakangiti hanggang sa pag-uwi. 

Kung sinusuwerte ka, puwede mong maranasan ang lahat ng ito --sa loob ng kalahati ng kalahating araw lamang.

Boats and Birds (Cover)

Minsan kapag naghalo ang kaburyungan at ka-randoman, may maganda rin naman palang kinalalabasan.
 

Sa Pagsasalita

Minsan ayoko na lang magsalita....

dahil bawat lumalabas na salita ay hindi rin naman napakikinggan. Magsisimula pa lang ay tatapusin na, daig pa ang pag-fastforward sa mga bahagi ng isang pelikula. Hindi pa man din nasasabi ang mga linyang dapat sabihin, natatapos na ang usapan. Diretso sa ending kung saan may kanya-kanya ng opinyon ang mga tao tungkol dito. Habang ako naman ay wala ng habol sa kung ano man ang palagay nila.

Kung hindi naman ako napakikinggan, hindi naman ako maunawaan. Nagtataka ako madalas kung anong meron sa akin kapag gusto kong magpaliwanag. Bakit ba hindi ako maintindihan? Sa pagkakaalam ko hindi naman ako slang kung magsalita. Hindi naman baluktot ang balarila. Lalong hindi ko sila kinakausap sa wikang banyaga. Gusto ko lang namang linawin ang mga bagay sa aking mga kausap -ang aking saloobin at damdamin. Pero sa tuwing ginagawa ko ito, lagi na lang iba ang naiisip ng mga tao tungkol sa akin.

May pagkakataon namang may mga sinasabi akong hindi ko akalaing maglalagay sa akin sa alanganin. Para lang akong nagbato ng bola ngunit sasadyain ng aking kalaro na hindi saluhin. Mamamalayan ko na lamang na tumalbog na pala ito at tatama na sa akin. Kung minsan, nararamdaman kong isa akong posporong sinisindihan at hahayaang masunog, maubos nang mag-isa. Sa mga ganitong sitwasyon, hindi ako makalusot. Ano bang magagawa? Pagkatapos kong magsalita, isa na lamang akong pira-pirasong abong gustong maglaho't lumipad sa kawalan.

Hindi ba dapat madali lang magpahayag at magpaliwanag? Sa pagkakatanda ko, basta alam ko ang aking sasabihin ay wala na akong dapat problemahin. Hindi na pala ganoon ngayon?

Kung alam ko lang na ang pagsasalita ay ganito kahirap, akoyo na lang pala magsalita.

Tungkol sa pamagat: Bodega ng alaala

Ang alaalang naiipon ng tao ay isang patunay na nabuhay nga siya -na nakilahok o di kaya'y natunghayan niya ang isang pangyayari. Sa bawat alaalang nalilikha, nadaragdag, tulad ng isang materyal na kasangkapa'y naiimbak lamang ito sa isang lugar. Saan? Sa isang bodega. Isang bodegang paminsan-minsan o madalas nabibisita, ngunit hindi lahat ng laman nito'y nahahalungkat. Maaaring nasa anyo ito ng isang kahong naglalaman ng mga liham, dingding na puno ng mga larawan, o isang birtwal na eskaparateng laman ang mga natatanging likha ng isang tao.

Marami sa laman ng bodegang ito ay natatabunan na lamang ng mga bago, inaalikabok at hindi na nakukuha pang muli. Karaniwan, ang mga nasa ilalim o kasulok-sulukan na siyang nababalewala natin ay iyon pang pinakamahalaga sa lahat. Hindi natin nakikita ang kahalagahan nito hangga't hindi tayo nauudyok na balikan ito. Kagaya ng hindi inaasahang pagkasunog ng bahay, napipilitan tayong magsalba ng mga gamit na ating mapakikinabangan. Gayundin sa alaala.

Tinawag ko ang blog na itong Bodega ng alaala dahil nilalaman nito ang ilan sa aking mga naisatalang alaalang nailikas ko mula sa bingit ng patuloy na pagkaparam (hindi lamang sa birtwal na mundo kundi sa aking kamalayan). Napakaliit na piraso lamang nito ng kabuuan ng aking alaala noong ako'y nag-aaral pa, ngunit masasabi kong tampok ng mga ito ang mga karanasan kong nakapagbigay sa akin ng aral sa buhay.

Inakala ko noong hindi ko na kakailanganin pa ang mga dati kong isinulat. Ngunit nang muli kong makaharap ang mga ito, saka ko naalala ang aking sarili noong mga nakalipas na taon. Saka ko lamang napagtantong sinasalamin nito ang mga kakayahan ko, ang dati kong mga interes. Saka lamang din nabuhay ang bahagi ng aking sarili na akala ko'y lumalamlam na.

Salamat sa bagong bodega nito, mapangangalagaan ko ang mga gunitang nagsisilbing angklang nag-uugnay sa aking nakalipas at nagpapatibay sa akin upang hindi tuluyang maanod ng mga alon ng hinaharap.

Kalayaan..'di pa ganap

Ilang linggo na nga ba akong puyat? Ilang araw na nga ba akong natutulog ng madaling araw (o nakakaidlip man lang)? Ilang lessons na ba ang inaral at minemorya ko? Ilang pahina ng papel na ba ang naisulat at naipasa ko?

Ang dami kong tanong, pero iisa lang ang sagot diyan: MARAMI...nakakalokang dami!

Pero ang akala ko hindi ko magagawa nang maayos ang mga kailangan gawin para sa school. Hindi ko akalaing matatapos ko ang patung-patong na mga requirements at magkakaroon pa ako ng pagkakataong pumasa o higitan ang pasang-awang grado sa mga exams o quiz.

"Fulfilling", yan pala ang pakiramdam kapag nalagpasan mo na lahat ng mga nagpapagulo sa buhay mo. Parang maipagmamalaki mo nang husto ang sarili mo dahil "kinaya ko, at nagawa ko yan lahat!" Ang saya lang na tapos na...yun nga lang...

panandalian lang.

Sa ngayon, parang napakawalan ako sa isang imbakan ng dangkal dangkal na inaamag na papel. (Syempre papel, dahil papel din ang dahilan ng pagkapuyat at halos pagkasira ko ng bait haha!) Pero kahit ganoon, 'di ko maalis sa isip ko na unang taon ko palang at may ilang taon pa akong bubunuin. Marami pa akong pagdaraanan, mas marami pa akong gagawin, at mas dadami pa ang mga pagkakataong wala akong tulog o hindi na magkandaugaga sa pag-aaral.

Kalayaan, nararansan ko na ngayon.

Sa sunod? Mukhang bihira na siyang magpaparamdam.


*Hay ang tagal ko ng hindi nagsusulat sa blog. Na-miss ko bigla haha! :P

Katangahan o Malas Lang?

Hindi ko alam kung isa lang ba sa dalawang iyan ang nangyari sa akin kagabi. Maaaring tanga talaga ako sa pagpapanic at pagtakbo nang mabilis, o maaari rin namang minalas lang ako nang grabe.

Ang bilis ng pangyayari. Tumatakbo ako pauwi, pero ng lumagpak ang paa ko sa sahig ay bumalikot ito. Alam kong mali ng bagsak ng paa ko. Nakarinig ako ng malakas na tunog: tunog ng butong nabali, tunog na nakakatakot. Sa sandaling iyon ay nagawa ko pang makapaglakad ng ilang hakbang kahit na masakit na. Nakita ko rin na nagkaroon na ng bukol ang paa ko. Hanggang sa napansin kong lumaki ito at parang tabingi na ang itsura nito. Halos maiyak na ako, habang pinipilit kong humakbang pauwi. Pero 'di ko na rin kinaya. Mabuti na lang ay kasama ko ang kaibigan ko, at nakasalubong namin ang kuya niya. Tinulungan niya akong makauwi sa bahay.

Isang buong gabi kong tiniis ang sakit. At buong gabi ko rin hindi alam kung ano ang nangyari sa akin. Hindi ko malaman kung sa muscle lang ba ito, o may nabaling buto, o di kaya ay nadislocate na.

Kaninang umaga, nagpatingin ako sa ospital. Hindi ko pa rin talaga magawang makapaglakad. Mukha akong katawa-tawa sa paglakad ko gamit ang isang paa lang at gamit ang isang payong na pangtukod (dahil ang kabilang paa ko naman ay hindi ko maisayad sa lupa). Nakapagpa-xray ako, at nakuha rin agad ang resulta.

Nasabi sa akin ng doktor na nabali ang buto ko, ang malala pa ay lumihis pa ng direksyon. Kailangan ko raw maoperahan sa lalong madaling panahon. Mangiyak-ngiyak ako ng makita ko ang x-ray film. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Ang dami ko pang kailangang gawin at ang dami ko pang kailangang puntahan. Paano ko ito magagawa kung hindi ako makapaglakad?

Nararamdaman kong ang tanga ko. Nararamdaman ko rin napakamalas kong tao. Dahil sa oras pa na mapipili akong maaksidente ay kung kailan magpapasko. Ang dami na nga naming gastos tapos, dadagdag pa ito. Bakit ako nagkaganito?

Kaso nangyari na, wala naman na akong magagawa kung hindi sundin ang utos ng doktor. Bahala na, sana gumaling agad ang paa ko.

Magulong, Malabong, Mahirap na Masayang Buhay Kolehiyo

Tatlong linggo na akong pumapasok sa bago kong eskwelahan/unibersidad (UP). Freshman: "fresh na fresh" pa sa lahat ng mga bagay na pumapalibot. Pero nang pagtagal, mukhang wala na ang "freshness" dahil talagang magulo, malabo, at mahirap kapag bago ka pa lang talaga sa isang lugar. Sa lagay ko, nasa "adjustment period" pa rin ako (siguro napakatagal ko na yatang nag-aadjust?!). Napakaraming bagay na sobrang iba sa dati, at minsan hindi ko rin ikinatuwa.

*Una, sa sobrang init, usok at alikabok na natatamasa sa pag-commute dahil wala na ang nakaka-miss na school bus. Wala nang aircon na sasakyan, hello jeep (ang bago mong "travel buddy")! Dito, natutunan kong maging "independent" at mas maging maalam sa paligid ko at pati na sa direksyon o routa ng jeep.

*Pangalawa, napakaraming patakaran at mga katawagan sa lugar/building/kainan na nakakagulo ng utak. Puro tuloy ako tanong: "excuse me po..?", "saan po..?", "sino po?..", "kailan po?..","paano po?.." at kung anu-ano pa (ang dami..at halos ganyan ang format). Pero sa pagtatanong, nalalaman ko ang kasagutan.

*Pangatlo, dito ko naranasang maghintay, ng maghintay at maghintay...para sa pagdating ng prof (na minsan o madalas ay WALA). Talagang masususbok ang pasensya mo dahil noong high school, hindi ito nangyayari nang madalas. Ngayon, halos araw-araw mayroon at mayroong prof na hindi ka sisipotin. Sa iba, ikakatuwa iyon, pero sa akin hindi. Eh kung malaman mo lang kaya na sa lahat ng subject eh walang prof, matutuwa ka pa?! (SAYANG! Sayang ang matrikula, ang pamasahe, ang oras na dapat ay itinulog mo, pera para sa pagkain, at lalo na ang effort na magmadali at pumasok nang maaga.) Iniisip ko na lang kapag ganito, "kapag free cut..mahaba ang break! YEHEY! Makakasama ko nang mas matagal ang mga kaibigan ko/ kasabay ko tuwing break..ayos!" Pero ang mas importante kong napag-isip isip at nasasabi sa sarili tungkol sa pagliliban ng mga prof ay: "Kung sa bagay, isang tanda niyan na huwag umasa sa prof, dahil ang kailangan gawin ay magbasa at maging handa parati sa maaaring talakayin--ang talagang paraan upang makapasa."

*Pang-apat, binibihasa ko na ang sarili ko sa paglalakad. Oo, may jeep na IKOT at TOKI pero kapag dumating ang panahon na sobrang traffic (gaya na lang noong sentenaryo at oblation run, hindi na gumagalaw ang mga sasakyan) at aabutin ka ng siyam-siyam dahil sa pagsakay, aba'y maglakad ka na lang kahit gaano man kalayo iyon. Natututnan kong maglakad mula central footbridge hanggang GYM, GYM hanggang CAL, CAL hanggang MATH, MATH hanggang OUR, at sa bungad papuntang balara hanggang ALUMNI CENTER. Mahirap yun, mainit pa, pero kung may kasama ka..WALA YUNG LAYONG 'YON :)) (nakikipagchikahan ka na paraan upang mapalapit lalo sa bagong kakilala, nakakapag-exercise ka na, nakakapayat pa haha!)

*Pang-lima, nakakalungkot na bibihira lamang ang taong talangang lalapit at kakausap sa iyo at magiging ka-"close" mo. NAPAKATAHIMIK ng klase dahil walang pakialamanan. Kung 'di ka gagawa ng paraan, minsan mapapanis na lang ang laway mo. Kinakati talaga ako sa pakikipag-usap sa katabi ko habang wala pang prof dahil nakakabato at nakakabaliw ang katahimikan kaya ayun kumakausap na lang. Buti naman nirereplyan ako haha! (parang text) At yung iba ay nakakausap ko nang tuloy-tuloy (kaso may iba na one liner lang ang sagot).Pero kahit papaano, mayroon naman akong mga bagong naging kaibigan kahit isa bawat subject. (Okay na iyon kaysa wala).

*Pang-anim, kung minamalas nga naman ay kailangan kang ilipat sa ibang klase. Nangyari sa akin ito at wala akong kaalam-alam kung paano magbago noon. Akala ko kapag approve yung prof, wala ka nang alalahanin. Iyon pala napakaraming echeborecheng gagawin. Nakakainis na pakiramdam ang walang alam. Ganoon ako nung nilalakad ko yung "CHANGE MATRICUALTION" form, tanong nang tanong at minalas pa dahil itinuro sa maling direksyon. Hanep talaga, gulong-gulo na nga ako dahil sa pag-iba ng subject (dialect pa naman..ILOKANO -> BIKOLANO) tapos ginugulo pa ako kung ano yung gagawin ko matapos lang ang proseso.

Sa anim na bagay na iyan, naranasan ko ang hindi gaano magandang parte ng buhay kolehiyo. Pero, kung tutuusin nakakabit na rin sa anim na iyan ang mga magaganda at positibong epekto sa akin ng mga karanasang iyan.

Masaya naman ako kung nasaan ako. Mahirap na masaya: isang malabo o magulong pakiramdam. Sa tingin ko, mas naging masaya ako nang maranasan ko ang lahat ng mga bagay na hindi ko naranasan noong highschool (masaya man o hindi). Pero ang lalo kong ikakasaya ay kung tatagal ako at makakapagtapos din dito (kung saan ako nagsisimula) kahit na gano kahirap.   

Modern Minds and Great Times Concert (Part 3) :)

May 30, 2008


..more pictures from The Click Five's major concert in the Araneta Coliseum
(continuation of the two previous albums :P)

Modern Minds and Great Times Concert (Part 2) :)

May 30,2008

This concert ROCKS!

I love my front row buddies!
-Tsina
-Jackie
-Fish
:)

Pasalamat din kami kay "Kuya Bouncer" dahil pinayagan niya kaming pumunta sa may harap ng stage..(Nadaig pa namin tuloy yung mga nasa VIP Patron haha!)..Dapat ay nasa Patron lang kami nakaupo..pero dahil mabait si kuya,mas napalapit kami sa kanila :)

Modern Minds and Great Times Concert (Part 1)

May 30, 2008
Araneta Coliseum (8 pm)

The Click Five's First Major Concert in the Philippines
with guests artists:

-Lala
-Rivermaya

Great show!!! :) TC5 ROCKS!
(okay, naging fan girl na tuloy ako dahil sa kanila :P)

Mga huling araw ng buhay high school

Grabeng bilis talaga ng mga pangyayari. Parang nung isang linggo (at nakaraang linggo) lang eh nagmamadali na akong matapos ang exams. Tapos, ngayong tapos na ang exams eh parang hindi ko gaano napansin. "Fast forwarded" ang lahat. Ang bilis natapos ng exams at ang sigawan ng mga seniors dahil tumunog na ang bell (na ibig sabihin ay: TAPOS NA ANG PAGHIHIRAP NIYO MGA IHA! :P) Nakakagulat na ngayon ay hindi na kami nag-aaral para sa mga quiz at 'di na rin gumagawa ng mga homework at projects. Ang inaatupag na lang namin ay clearance, at (aatupagin pa lang) graduation practices.

Noong mass, sobrang iyakan sa Lit Choir. ('Yon na kasi ang last First Friday Mass para sa mga seniors.) Tinanong pa nga ako ni Sir Castro: "Umiiyak ka na lola?" Sinabi ko pa naman sa sarili ko na hindi talaga ako iiyak. (Eh mukhang "foreshadowing" eh. Napaluha rin ako noong recessional song.) Hindi ko kinaya na lahat ng nasa paligid ko eh nag-iiyakan. Mas lalong hindi ko kinaya: yung lyrics ng kanta. "Hanggang sa muli" yung huling linya. Yun din ang nakapagpaisip sa akin na "Kailan kaya yung 'hanggang sa muli' na 'yon?" (oo ma-drama pero totoo..hiwahiwalay na nga talaga pagdating ng kolehiyo. Naisip kong itong mg taong 'to eh hindi ko na makikita at makakasama ng madalas. Kailan uli yung pagkakataon na 'yon?)

Hay, siguro 'di ko na rin mamamalayan...graduation na...Kaya dapat lang na lubos-lubusin na yung mga natitirang araw...

My name is Deidre

What Deidre Means

You are balanced, orderly, and organized. You like your ducks in a row. You are powerful and competent, especially in the workplace. People can see you as stubborn and headstrong. You definitely have a dominant personality. You are friendly, charming, and warm. You get along with almost everyone. You work hard not to rock the boat. Your easy going attitude brings people together. At times, you can be a little flaky and irresponsible. But for the important things, you pull it together. You tend to be pretty tightly wound. It's easy to get you excited... which can be a good or bad thing. You have a lot of enthusiasm, but it fades rather quickly. You don't stick with any one thing for very long. You have the drive to accomplish a lot in a short amount of time. Your biggest problem is making sure you finish the projects you start. You are wild, crazy, and a huge rebel. You're always up to something. You have a ton of energy, and most people can't handle you. You're very intense. You definitely are a handful, and you're likely to get in trouble. But your kind of trouble is a lot of fun.

Panibagong Pagbabago..

Ewan ko ba kung ano ang meron sa araw na ito. Parang sobrang nakakadismaya, nakakalungkot, parang may malaking nawala sa 'kin. Magulo...

siguro kaya ganito ang pakiramdam ko ay dahil sa panahon..(oo panahon dahil nakakaapekto siya sa "mood" ng mga tao) umuulan eh, parang umiiyak nang todo ang langit. malamig at parang ayaw mong gumawa ng kahit anong magpapahirap o magpapagulo ng isip mo. Ang problema ay imposible ko yun magawa. Unang-una, sa skul ay hindi pwedeng hindi paganahin ang utak. Hindi pwedeng walang "effort" sabi nga nila. Ang hirap talaga gawin ang gusto kong gawin ngayon: ang magpahinga.

Nakadagdag pa tuloy sa mga iniisip ko yung mga dapat ipapasa RAW NGAYON..lalo na yung THE (na pinagpuyatan ko noong sabado..alas tres na ng umaga ako natapos..) Tapos malalaman ko lang na hindi pala tatanggapin yun kung ipasa bukas. Eh hindi ko naman kasi alam na hanggang ngayong araw lang yun. Eh kung alam ko lang, eh 'di sana dinala ko na kaninang umaga yung project ko. Nasayang pa tuloy yung pagod ko. Nakakadismaya dahil ang laking kabawasan nun sa grade ko, at isa pa ay yung oras at hirap na ginugol ko roon, parang nabalewala lang :(

Hindi ko pa nagustuhan yung ginawa ko kanina sa physics long test. Parang wala ako sa sarili ko noong sinasagutan ko yon. Ang hirap sa totoo lang, at ang masama pa noon ay halos lahat ng sagot ko ay hindi sigurado. (Ngayon, ang sigurado lang ay bagsak na ako sa long test na 'yon)...

Ah, school..parang sinisira ang buhay ko ngayon...nararamdaman ko na ang pagka-"stress" ko sa mga gawain..hay, sana matapos na itong linggong ito...

Maliban sa panahon, at mga problema sa school..isa pang nagpapalungkot sa akin ay ang pag-alis ng Math teacher namin :( Nakakaiyak. Wala tuloy akong gana kanina. Alam kong masamang magkumpara ng isang tao sa ibang tao. Pero 'di ko maiwasan gawin yun. Iba talaga ang teacher namin ngayon (kahit nakakakilala pa lang namin sa kanya) Hay, ewan ko kung bakit ganito ako. Sana bumalik na lang si Sir Belardo :(( Nakakamiss talaga ang isang tao kapag wala na siya (isang malaking kabaliktaran ng buhay..) Ngayon lang ako sobrang nalungkot o naapektuhan sa pag-alis ng isang teacher. Siguro dahil marunong siya umintindi sa mga estudyante niya, magaling siya magturo at dahil dalawang taon ko rin siyang naging teacher. Basta, lahat ng magagandang katangian ng isang teacher ay nasa kanya na....

Sana lang ngayon, matututnan kong maging matatag...at magkaroon pa ng pag-asa..

Sana nga lang dapuan ako nung pag-asa at inspirasyon.. :(

pagsunod sa pangarap..

sa ngayon, naguguluhan pa rin ako kung ano talaga ang gusto kong gawin sa buhay ko. minsan nga eh naiisip kong "wala kong pangarap sa buhay." ngunit nang matapos kong basahin ang libro ni Paulo Coelho na The Alchemist, medyo nag-iba ang isip ko. parang may nagsasabi sa akin na imposibleng wala kong pangarap dahil ayon sa librong ito, ang pangarap mong gawin ang misyon mo sa buhay. ito ang rason kung bakit ka ginawa ng Nasa Itaas.

nakakatuwang isipin pero ang dami kong natutunan. sobrang tumatak sa akin ang kwentong ito at talagang nabuhayan ako ng loob tungol sa pangangarap at sa pagsunod nito. parang ang librong ito ang nag-uudyok sa akin na hanapin ang sarili ko. parang ang batang tauhan ng kwetong si Santiago. ang pagkakaiba lamang namin ay may pangarap siya, alam niya kung ano ang gusto niyang patunguhan. samantalang ako naman ay wala; lito pa rin sa kung anong gagawin ko. ngunit hindi naman siya talaga naiiba sa akin, siguro ang isang bagay na pagkakapareho namin ay mayroon kaming hinahanap: hinahanap ang tamang daan. siya ay naghahanap sa kayamanang nakatago sa Pyramid ng Egypt, ako nama'y hinahanap ang totoong ako. hinahanap ang daan kung saan ako dapat mapadpad, at kung ano nga ba ang aking "passion" (ang salitang gasgas na gasgas na sa mga "requirement" ng mga kolehiyo o unebersidad sa mga estudyanteng hinahanap nila, tulad na lang ng "The One School" haha!)

ang librong ito ay talaga namang "insipiring." ang istorya ay napakaganda, na parang gusto mong maging tulad ni Santiago. marami kang matututunan sa mga dialogo ng mga tauhan. sa sobrang ganda ng mga linya nila ay 'di ko maiwasag isulat ang mga ito. hindi ko binitawan ang librong ito hanggat hindi ko pa natatpos. ito ang unang beses na wala pang isang araw ay natapos kong tapusin ang isang libro at hindi mabagot dito.

wala akong masabi kundi napakagaling ng ipagkakasulat nito. napakagaling din ng nag-isip nito, at iyon ay ang sumulat. ngayon, napapaisip tuloy ako. gusto ko rin maka-"inspire" ng ibang tao. gusto kong may matutunan sila sa akin (kahit na iniisip kong isa lamang akong inutil na nananaginip) parang gusto kong maging tulad niya.

pero, hindi ko pa talaga alam ang magiging takbo ng buhay ko.

siguro, mapapaliko rin ako roon.